Mijn 8 reisgenoten besluiten vandaag in 2 groepjes van 4 te rijden. Het geeft iedereen de ruimte om te doen wat ze willen en op deze manier komt iedreeen aan zijn trekken. Ik rijd vandaag alleen en wordt onderweg opgemerkt door een familie die de aandacht probeert te krijgen van mij. Veel mensen zwaaien naar je en we zwaaien vriendelijk terug maar deze familie wilde echt dat ik stopte en met ze ging praten.

"In het engels graag," zegt de dochter en ook de moeder en het kleine zusje proberen de woorden die ze kennen. Vader spreekt alleen Farsie maar hij is wel de enige die ooit, in 2006, naar Europa is geweest.
De vrouwen vertellen dat hij Europa mooi vindt maar er nooit zou willen wonen. De familiebanden zijn in Iran erg hecht en dus is het moeilijk voor veel mensen om weg te gaan.

Ik krijg een maaltijd aangeboden en mijn motor wordt gratis afgetankt. Daarna krijg ik nog de vraag of ik zin heb om in de woestijn het nieuwe Berreta geweer van Vader uit te proberen, maar Hassan belt en het is tijd om te gaan.