De weg van Shiraz naar Yazd is een mooie weg die door een ruig bergachtig landschap loopt. We zijn op weg naar de man die we in Shiraz hebben ontmoet. Noem mij maar Chico had hij met een zwaar schots accent gezegd.

Hij is op bezoek bij zijn vader die in een plaatsje woont dat we passeren op weg naar Yazd. Chico zelf is jaren geleden uit Iran vertrokken en heeft een Fish and Chips shop in Glasgow. "Eigenlijk mis ik niks uit Iran," zegt hij, "behalve misschien het mooie weer".
Dat mooie warme weer zorgt niet alleen voor prachtige blauwe luchten maar ook voor zeer lage waterstanden en daarmee de grote problemen waar dit land mee kampt, want het grondwater niveau is schrikbarend - in 10 jaar tijd van 30 meter diepte naar 100 meter diepte gedaald.

Omdat Chico's vader een boomgaard heeft van 40 hectare groot, moet er veel water worden gebruikt om de verschillende fruitsoorten, waaronder (hmmmmm) verse vijgen, gezond te houden. We worden getrakteerd op een riante hoeveelheid druiven, appels en (jawel) verse vijgen maar dat niet alleen, ook wordt er een riasnte maaltijd van kip, vlees, rijst en groente geserveerd en krijgen we van Chico het advies om als we ooit in Glascow komen bij hem Fish and Chips te komen eten.

Dit alles speelde zich af onder het toeziend oog van een in burgerkleding gekleede politieagent want een invasie van westerse motoren in een klein plaatsje als dat van Chico is niet ongemerkt gegaan en mocht alleen maar plaatsvinden onder het toeziend oog van de lokale Hermandad. We zouden misschien wel eens iets verkeerds kunnen doen. Het drukt ons maar weer eens op de feiten dat de enorme gastvrijheidd van de gewone Iraanse man en vrouw nog steeds stevig wordt gecontroleerd door de altijd waakzame overheid.