Nog niet helemaal fris rij ik 's ochtends weg naar Esfahan. Het is een vervelende hoofdpijn maar ik moet naar Esfahan want morgen moeten we verder naar Shiraz en die afstand (1000 km vanaf AliSadr) is in 40 graden een beetje veel.

Na 125 km besluit ik om even te stoppen en te kijken of ik ergens thee kan drinken. Al heel snel wordt ik gespot door 3 mannen die me direct uitnodigen voor thee. Ze zijn de eigenaren van een Samovaar shop. Deze authentieke theemachines zijn vooral in Rusland populair maar worden tegenwoordig daar alleen nog maar in een electrische uitvoering gemaakt. Moderne nostalgie noem ik dat. In Iran worden ze nog gewoon op hout gestookt en de uitvoeringen zijn divers en mooi.
Graag had ik er een gekocht maar hoe neem je zo'n ding mee op de motor. Als ik zit te genieten van de thee en te balen van mijn hoofdpijn wordt ik aangesproken door een statige man van rond de zestig. Hij vraagt beleefd of ik Engels spreekt en op mijn bevestiging vraagt hij me of ik ziek ben. Ik heb tijdens mijn reizen veel vreemde vragen gehoord maar dit is er een die in de top drie hoort.

Eerst denk ik dat hij eigenlijk geen Engels spreekt en dit de enige zin is die hij kent, maar dat blijkt een vergissing. Hij is afgestudeerd dokter en eigenaar van een apotheek en kan aan mij gelaatsuitdrukking zijn dat ik pijn heb. Ik vertel hem over mijn migraine en hij stuurt direkt iemand (zijn zoon, blijkt later) op pad. Ondertussen komt de zoon van de Samovaar shop zich in het gesprek mengen en dat lijkt even fout te gaan, wanneer ik eerst de vragen over Nederlandse voetbalhelden niet goed blijk te beantwoorden (ik ken ze niet) en hij daarna wil eten wat mijn geloof is.

Ik zeg dat ik Christen ben en hij zegt dat hij Moslim is en dat iedereen in het westen vindt dat Moslims terroristen zijn. De dokter grijpt in en de discussie is even verhit. Ik vraag om meer thee aan de zoon en lachend loopt hij weg om thee te halen. Zoonlief komt terug en geeft mij een doosje Migrstop. Ik heb geen idee wat het is en wat de bijwerkingen zijn maar ik neem een pil en binnen 10 minuten ben ik in staat om de horlepiepop mijn hoofd te dansen en tegelijk feilloos pijl en boog te schieten. Doe mij nog maar een paar van die doosjes. Ik besluit dat dit wondermiddel in behoorlijke aantallen aangesaft moet worden.

De rest van de rit naar Esfahan gaat probleemloos en 's avonds bezoeken we nog de 32 bogen brug in Esfahan die dan prachtig verlicht is. Bijzonder ook omdat de rivier volledig droggevallen is waardoor we de brug vanaf een ongewoon punt kunnen bekijken.

Foto volgt