Ons hotel ligt naast de wereldberoemde grotten van Alisadr. Maar gisteravond waren wij met onze zware motoren zelf een nog grotere attractie hier. De Iraniers reageren enthousiast en proberen hun beste Engels uit. We worden overal gastvrij ontvangen. We worden steeds weer gevraagd wie we zijn, waar we vandaan komen en wat we doen. Politieke en religieuze onderwerpen worden zorgvuldig vermeden of tactvol aan de orde gesteld, maar nergens voelen we vijandigheid. Integendeel de bevolking is open en behulpzaam en dat geldt niet alleen voor de mannelijke helft ervan.

De tocht door de grotten gaat per boot over een ondergrondse rivier. Het zijn drie plastic bootjes die - heel grappig - door een waterfiets voortgetrokken worden. En bij gebrek aan mankracht is de eer aan Erwin (de jongste van ons reisgezelschap) te helpen trappen. We zijn niet de enige want in het water zijn nog zeker 15 andere waterfietsers, die allemaal 3 bootjes voorttrekken, in de weer. We botsen en klotsen regelmatig tegen ander bootjes aan en raken verstrengeld met ander waterfietsers maar het mag de pret niet drukken.

De grotten zijn fabuleus mooi en de tocht duurde ruim een uur.

Foto volgt