Vorige keer was ik in Malatya naar de kopermarkt geweest. Omdat we eerst iets wilde eten en ons hotel ver van het centrum lag namen we een taxi. We passeerden een super modern winkelcentrum, stapten uit en gingen Chinees eten (we waren een beetje de köfte, dönner en kebap zat).

Daarna vroegen we de weg naar de markt en passeerden een barbier waar op dat moment een aantal klanten ingezeept zaten te wachten op een scheerbeurt. Ook wij namen de kans waar. Het werd een memorabele scheerbeurt waarbij filmpjes en foto's gemaakt werden.

Aangemoedigd door mijn reisgenoot van toen, had ik het op me genomen om de barbier een van de foto's te brengen, maar waar was dat nu precies? Ik vond het winkelcentrum en bedacht me hoe ik 2 jaar geleden gelopen ben en ineens herkende ik een straathoek met fruitverkopers. In de kapperszaak was een andere man aan het werk. Ik laat hem de foto zien.
"Dat is mijn vader," roept hij verrast. Hij pakt zijn telefoon en vader kwam eraan. Zodra hij de foto ziet wordt er honderduit gepraat, gelachen, geknikt, ten teken dat hij het zich herinnert. Ondertussen kunnen we elkaar nauwelijks verstaan, want Arabisch en Turks zijn niet wat ik dagelijks spreek.

Natuurlijk volgde er een scheerbeurt, net als toen, maar nu "met de complimenten van de zaak". Wat ontzettend leuk om dit mee te maken.

- - - -
Als je dit leest Rob: heb je ook weer een foto gemaakt?