[ Home ]  
 
 
 
DE MOTOR
KARAVAAN

 
 
 
Dagboek

DE LANGSTE WEG

17 Juni - Door: Rob de Jong
Bericht uit Estland

   

Het is een sombere dag als ik samen met Dafne naar de grens van Nederland en Duitsland rij. Daar wachten Marlies, Co en RobG op mij voor de reis naar St Petersburg. Gisteren is Nico al richting Polen afgereisd en eergister zijn ook Pim en Piet al vertrokken. We zullen ze in Tartu, een studentenstad in noord Estland, ontmoeten. Vanuit Tartu gaan we naar St Petersburg. Zover is het echter nog niet want voor ons liggen nog ruim 2400 km eer we de voormalige starenstad in het inmens grote Rusland zullen binnenrijden.

Mijn gedachten gaan terug naar de eerste week van September van 2007. Een oproep in de pers en vermeldingen op onze website plus het drukken van een folder had ruim 35 mensen naar de eerste bijeenkomst getrokken. “De langste weg” hadden we de reis genoemd. Ruim 17.000 km Russisch teer, zand en modder; met rook uitwalmende oude legervrachtwagens als rijdend obstakel; los neergelegde rails van oude treinen; roekeloos inhalende nieuwe rijken in dure automobielen en traag voortsukkelende paard en wagens zijn slechts een klein voorbeeld van wat de uitdaging zou zijn. Daarnaast is er de grootsheid, de ongekend vriendelijke plattelandsbevolking, de prachtige natuur en de rijke historie; daar zaten die 35 mensen ook voor.
Dat we nu dan met “slechts 7 man” op pad gaan en daardoor Dafne thuis moeten laten is een magere oogst maar ook een magere oogst moet worden gedorst en dus zetten we door en maken we 7 man blij met het vooruitzicht van een spectaculaire reis en kan de rest ons via deze site volgen.

Onder mij snort de fonkelnieuwe Yamaha XT 660 Parijs-Dakar. Ook bij Yamaha Nederland waren ze enthousiast. “Doe je wel voorzichtig” vragen ze en ik beloof, erop hopend dat ze zich bezorgd maken om mij en niet om hun motor. Voorlopig is het nog kilometers vreten, want we willen vandaag ergens komen en doen dus een redelijk saaie 800km naar het Poolse Poznan.
Langzamerhand maken de oranje vlaggetjes aan autoruiten plaats voor het zwart geel rood van onze oosterburen. Maar de oranje zee in Nederland is zeker geen driekleuren zee in Duitsland. Dat wordt alleen maar minder naarmate we de stoploze grens met Polen overschrijden. Het voetballeed wordt hier stil gedragen. Ons leed is slechts gering want de altijd maar tomeloos drukke Poolse wegen zijn op deze zondag mild geladen. Via de snelweg zoeven we Poznan binnen waar de 3 weken geleden monsterlijke file die veroorzaakt werd door een in aanbouw zijnde viaduct definitief tot het verleden hoort omdat de brug klaar is. Polen werkt met man en macht aan de weg.

Maar niet overal: Na Lodz houdt de snelweg de volgende dag abrupt op en gaat het verder over tweebaans wegen. We kijken op kaarten, raadplegen GPS en en volgen onze intuitie. Soms schieten we snel op maar vaak gaat het in ganzepas achter rijen vrachtwagens die uit LT, LV, BY, Est, Pol, D of Rus komen en/of ernaar onderweg zijn. We splitsen ons op om sneller op te schieten in m’n eentje kan ik het tempo aardig opvoeren. Voorbij Elk worden de wegen leger en bochtiger en dan is Polen ineens weer een prachtig motorland. Ik rij dromend door het Mazurengebied en vraag me af of er niet veel muggen zullen zitten als een licht tikken tegen m’n helm mij verrast doet opkijken: “is dit regen” vraag ik me verwonderd af, maar de lucht is blauw! De muggen testen vooral de sterkte van mijn helm en vizier, schermpje en koplamp, die langzaam verdwijnen onder de vele kleine zwarte en rode vlekjes. Het kan niet anders of de zwaluwen en andere insectetende vogels moeten hier tonnetje rond zijn!
Gelukkig is de ontvangst in Birstonas, een door sanatoria overheerst dorp vriendelijk en gastvrij. Precies wat je nodig hebt na een hard days ride.

De volgende ochtend zijn de wolken zwanger en zwaar. Al snel komt de eerste geboorte als een vloedgolf over ons heen. Regen!! Ik hijs me in motorpak en trek daar overheen een regenpak. Mijn Goretex voering had me uiteraard droog gehouden, maar ik hou ook graag mijn pak zelf een beetje droog en een beetje schoon.

Traag rijdende vrachtwagens gooien regensluiers op die het zicht me ontnemen. Soms is inhalen gokken; schietgebedje en gas geven. Het dreigt even droog te worden maar de weergoden houden van een geintje en wanneer ik mijn regenpak uittrekt en 20 km lang op droge wegen door een mooi golvend landschap rij doet een licht tikkend geluid mij opschrikken. Muggen?  Nee de regen komt langzaam maar zeker weer tot leven. Wanneer ik de mooie studentestad Tartu inrij zie ik alleen maar mensen met paraplus overennen naar overdekte oorden. Ik ben blij met mijn regenpak want mijn handen zijn ondertussen al uren nat en daarmee blijft mijn vertrouwen in dat goedje van Dhr. Gore gematigd.

 

 
 
 
Ontwerp:

(c) Copyright 2004 - 2007 by Studio R&D
Alle auteurs- en beeldrechten zijn voorbehouden en
mogen niet zonder schriftelijke toestemming voor welk doeleinde dan ook gebruikt worden
Zie ook de
disclaimer