[ Home ]  
 
 
 
DE MOTOR
KARAVAAN

 
 
 
Dagboek

NEPAL OVERLAND 2010

7 April - Door: Dafne de Jong
Brrreaking News - New Delhi 17:30 uur

   

Vir bedankt in zijn bericht de ambassadeur van India in Nederland voor zijn hulp:

Dear Sir,

"We are very pleased to inform you, that about 30 minutes ago Mr Jan Van der Werff was issued the Exit Permit by the FRRO New Delhi. Sir, we cannot
begin to tell you how relieved and happy Mr Jan Van der Werff is feeling at this moment !  I wish to share with you an extract from his email to us of
last evening when he was on tender-hooks !

"If I only get the stamp in my passport on Friday after 3PM, I will have to meet up with my group somewhere in Nepal, meaning that I will have to do a couple of hard days riding of over 500km per day.

But it could even get worse than that. What if the FRRO will not give me the stamp in my passport on Friday? Then there is the weekend and I will have to wait till Monday. In that case it will be impossible for me to catch up with the group.

Instead I will have to race to Kathmandu to try to be there in time for my motorcycle to join the transport back to the Netherlands. The deadline is wednesday. This will be very dangerous and I'm afraid it's impossible."

Sir, at this moment the one thing that comes to mind is that because of the help and support of our India Embassy at The Hague is truly that we are an "Incredible India" and "Atithi Devo Bhava" is alive wherever there is India, especially at The Hague !

We offer you our humble thanks Sir.

... En dat doen wij allemaal!

 


7 April - Door: Jan van der Werff
Tekst en uitleg

1 April, het is eigenlijk een dag om grappen te maken en mensen in de maling te nemen, maar een grap was het voor mij zeker niet. We zijn voorspoedig de
grens over gekomen tussen Wagah border en Amritsar. Van de politie escortes in Pakistan naar het prachtige India. Dit land, had ik van te voren een beetje verwacht, had voor mij het hoogtepunt van de reis moeten worden. Wat een fantastisch land met een rijke historie. Of het het hoogtepunt is weet ik niet, wel het spannendst.

Mijn 1 april grap: Ik kwam aan bij hotel in Amritsar, moest mijn paspoort afgeven aan de receptie, en....
ALLES WEG, ik had niets meer, alleen nog het carnet.

Wat was er gebeurd? Er was wat gerommel aan de grens, er moest nog een papiertje worden afgegeven, dat zat in mijn paspoort. Afgegeven en, dom genoeg, portefeuille met paspoort even snel in de tanktas gestopt. Tanktas niet goed dicht en weg is alles,
niet alleen de originelen, maar natuurlijk, dom genoeg, ook alle kopieen die ik keurig bij de originelen heb bewaard. STOM STOM STOM.

Dan gaat er een vreemd gevoel door je heen, dat kan niet, denk je dan, dat gebeurt mij niet, ben zo voorzichtig met mijn papieren. Tanktas leeg halen,
zit er echt niet in, alles weer erin, nog een keer leeghalen, het zit er natuurlijk nog steeds niet in. Probleem....

Meteen de ambassade in Delhi gebeld, ANWB in Nederland gebeld, reisverzekering geinformeerd. De ambassade vertelde mij dat ik naar Delhi moest komen om een nieuw paspoort te regelen. Probleem, het werd Pasen, 4 dagen dicht dus. Kon op zijn vroegst pas dinsdag gaan. Dat kwam dan eigenlijk, gezien de route die we moesten rijden, wel weer goed uit. Ik zou
dan niet via Sambhal naar Agra gaan maar via Delhi, geen probleem dus. Alles moest toch makkelijk in een dag te regelen zijn... De ambassade in Delhi had
me beloofd dat het allemaal in 2 uurtjes klaar zou zijn.

Wat daarvan terecht is gekomen hebben jullie al kunnen lezen gisteren. Ze hebben daar de bureaucratie niet uitgevonden maar wel heel goed geperfectioneerd. Wat een ramp. Twee uurtjes zouden 8 uren wachten worden. Problemen met de printer, software update, mensen die in vergadering zitten, lunchtijd, alle mogelijke excuses heb ik voorbij horen komen. En de tijd tikte maar door. Ik moest voor drie uur bij de FRRO (Indiase imigratiedienst) zijn voor een nieuw visum. Dat zouden we dus niet meer halen.

Net voor vier uur kreeg ik het noodpaspoort en kon ik richting FRRO. Gelukkig lieten ze me daar nog wel
binnen. Ik ging de molen in en had goede hoop. Met een ingevuld formulier moest ik me melden bij Incharge, de balie van de man in charge, hoe sinpel
kun je het maken. Ik gaf hem mijn papieren. Please come back Friday after three zei hij. Daar zit je op zo'n moment niet op te wachten, maar vanaf dat moment was er geen discussie meer mogelijk, ik kon vertrekken.

De man had 3-4 dagen nodig om bij Wagah border te informeren of ik inderdaad wel het land in was gekomen. Ik bevond mij namelijk in de vreemde situatie dat ik, hoewel fysiek aanwezig bij deze man op FRRO, officieel niet in het land was. En, als je niet in het land bent, kun je er ook niet uit. En de enige die dit voor mij op kon lossen was de man, die zojuist tegen me zei dat ik vrijdag na drie uur terug kon komen.

Dus... We vertrokken. Ik zag het niet meer zitten en wilde eigenlijk gewoon naar huis en was al aan het denken hoe ik de motor naar huis zou laten vliegen vanaf Delhi. Rob wist me om te praten. Hij zei dat mijn meisje op mij zou wachten in Kathmandu en dat we
nog een mooie trekking zouden maken bij de Anapurna. Ik moest nog niet opgeven. Hij had ook nog wel een plannetje achter de hand; hij zou nog een Indiase vriend bellen die avond om het verhaal uit te leggen. Misschien kon hij nog iets betekenen.

Vir is een vriend van Rob en Dafne in India, en na alles wat hij voor mij geregeld heeft, ook van mij; een vriend voor het leven. Hij is gaan bellen met de Indiase Ambassade in Den Haag en heeft het voor elkaar gekregen dat de mensen daar de gegevens van mijn visum hebben gemaild naar FRRO in Delhi.
Deze informatie, hadden ze me daar verteld, zou helpen om het allemaal binnen een half uur te kunnen regelen. Vandaag, rond tien uur, India tijd, kreeg ik een telefoontje van Vir.

Ik moest zelf nog contact gaan opnemen met de ambassade in Den Haag. Ik heb verzocht zo snel
mogelijk alle informatie ter bevestiging door te sturen naar FRRO. Meteen daarna ben ik naar FRRO gegaan om het daar te gaan proberen te regelen. Wachten, wachten en nog eens wachten, ze konden de email niet vinden.
Bellen maar weer met ambassade dan, email opnieuw laten sturen, en ja, daar kwam het verlossende woord van FRRO, ze hadden de email binnen. Nu hoefden ze die aleen nog maar te lezen en de stempel erin te zetten, het was al vijf uur dus hopen maar dat het nog zou lukken vandaag.

"Go to counter five", zei de man. Daar was niemand, dus maar weer wachten. Uiteindelijk kwam de dame van counter five, begon de stapel papier te lezen, pakte mijn paspoort en begon er driftig allemaal stempels in te zetten.
"Dit gaat goed", dacht ik. En inderdaad, ik moest terug naar Incharge, die man heeft nog een handtekeningetje erdoor gezet, en het was "finished" zoals hij zei. Ik heb
alles weer compleet en kan het land uit.

Dit alles, een heel avontuur, is iets waar ik zeker als ik thuis ben nog eens met een glimlach aan terug zal denken. Dit is eigenlijk hoofdzakelijk mogelijk gemaakt door het vertrouwen en de geweldige hulp van Vir
en de ambassade van India in Den Haag. Zonder
de fantastische hulp van deze mensen had ik de stempels in mijn paspoort denk ik zeker niet meer deze week gehad.

En naast deze beide mensen, niet te vergeten de steun van Rob, die met mij mee is gereisd naar Delhi en met mij mee heeft geleden op de ambassade van Nederland in Delhi. Allen, een geweldig DANKJEWEL. Morgen gaat de groep naar Bareilly, vanuit Agra, ik zal
rijden naar Bareilly vanuit Delhi, en vandaar, zijn we dan weer compleet en kan ik verder reizen naar mijn lieve meisje die ik inmiddels ook al 6 weken
niet meer heb gezien.

Nogmaals, allen, bedankt voor de geweldige hulp.


Jan van der Werff

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
 
Ontwerp:

(c) Copyright 2004 - 2009 by Studio R&D
Alle auteurs- en beeldrechten zijn voorbehouden en
mogen niet zonder schriftelijke toestemming voor welk doeleinde dan ook gebruikt worden
Zie ook de
disclaimer